Γιατί είμαι πάντα θυμωμένος;

Ένα κείμενο για το θυμό

Πολλοί, και μέσα σε αυτούς έβαζα και τον εαυτό μου πριν από λίγο διάστημα, λένε: Όταν θυμώνεις, προστατεύεις τα όρια σου. Διεκδικείς αυτά που θέλεις και προπάντων, σε σέβονται. Ειδικά αν έχεις ανθρώπους που δε σου δίνουν πολλή σημασία στη ζωή σου. Ειδικά αν δε δίνεις ο ίδιος πολύ σημασία στη ζωή του.

Διαβάζοντας το βιβλίο “Μαθαίνοντας να ζεις με το τραύμα σου” όμως, άλλαξα οπτική και κατεύθυνση. Κατάλαβα ότι ναι μεν ο αστικός κοινότυπος μύθος ισχύει εν μέρει, αλλά υποβόσκουν πολλά, πολλά περισσότερα από μία απλή διεκδίκηση και έναν σεβασμό στη μέση. Άσε με να σου εξηγήσω.

Λίγη επιστήμη γενικά για τα συναισθήματα

Αρχικά, να επισημάνουμε ότι τα συναισθήματα δεν είναι ούτε θετικά, μα ούτε αρνητικά. Είναι σαν τον καιρό. Όπως αλλάζει ο καιρός αλλάζουν και αυτά μέσα μας. Και αυτό είναι εντάξει.

Είναι κομμάτια της λειτουργικότητας μας ως άνθρωποι και μας οδηγούν στην επίτευξη στόχων, στο να διατηρούμε και να βελτιώνουμε τις σχέσεις μας και να εξελισσόμαστε στην καριέρα μας.

Διακρίνονται στις ακούσιες αντιδράσεις (πχ ακούω μια προσβολή άρα θυμώνω ή φοβάμαι) και στα “αισθήματα πάνω στα συναισθήματα”. Δηλαδή στα αυτοσυνείδητα συναισθήματα που βασίζονται πάνω στα συναισθήματα που ήδη νιώθουμε. Μοιάζουν με το meta-cognition, δηλαδή την ικανότητα να να αναστοχάσουμε τη σκέψη μας.

Επίσης, βιώνονται από το σώμα και περιλαμβάνουν σωματικές αισθήσεις, σωματικές στάσεις ή κινήσεις και μια προδιάθεση για μια συγκεκριμένη ενέργεια.

Λίγη επιστήμη για το θυμό

Ο θυμός από την άλλη, είναι ένα αίσθημα φυσιολογικό και υγιές, αν και μερικές φορές μπορεί να γίνει πολύ τρομακτικό. Όταν δεν έχει επιλυθεί παρελθοντικός θυμός, μπορεί να ενισχυθεί με μελλοντικό ή παροντικό θυμό και να μπερδευτεί μέσα μας.

Ποιος είναι ο σκοπός του; Να μας υποστηρίζει από απειλές. Είναι ένα συναίσθημα δυνατό, όπως είπαμε, που καθοδηγεί μια συμπεριφορά, αλλά όχι μια συμπεριφορά per se την ίδια. Έχει αρχή, μέση, και τέλος. Όπως κάθε συναίσθημα, αν το παρατηρήσουμε αρκετά και ενσυνείδητα.

Το πώς θα αντιμετωπίσεις το θυμό, τον καθιστά θεμιτό ή όχι. Και εδώ, για να δούμε πώς να τον αντιμετωπίσουμε, χρειάζεται να ξέρουμε τα φυσικά συμπτώματα του:

1. Σφιγμένη γνάθος

2. Ξαφνικό φούντωμα

3. Βαριά ανάσα

4. Ταχυκαρδία

5. Έξαρση ενέργειας

Πώς αντιμετωπίζουμε θεμιτά και λειτουργικά το θυμό;

Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να αντιμετωπίσεις θεμιτά και λειτουργικά το θυμό σου. Μερικοί από αυτούς είναι η συζήτηση, σε ένα ήρεμο και εποικοδομητικό πλαίσιο χωρίς προσβολές, η ζωγραφική και η συγγραφή (έστω και σε ημερολόγιο).

Επίσης η ποίηση, η αποδοχή του (και το να κάνεις ψυχοθεραπεία πάνω σε αυτό), και να το να καταλάβεις πότε ξεκινά ή έχει ήδη ξεκινήσει ήπια ώστε να τον σταματήσεις έγκαιρα.

Και φτάνουμε στην κύρια ερώτηση του κειμένου: Γιατί είμαι συνεχώς θυμωμένος;

Η απάντηση

Η σύντομη απάντηση είναι, ότι το νευρικό σου σύστημα είναι για πολύ καιρό σε κατάσταση πάλης ή φυγής, είσαι κουρασμένος από τους γρήγορους ρυθμούς της καθημερινότητας, χρειάζεσαι ξεκούραση και προπάντων κάποιον να σε καταλάβει και να μη σε κρίνει.

Η μεγαλύτερη απάντηση, έρχεται στο παρακάτω βιωματικό παιχνίδι που μπορεί να σε βοηθήσει να αναστοχαστείς πάνω στο θυμό σου, δηλαδή να τον μελετήσεις καλύτερα:

1. Τι νιώθεις στο σώμα;

2. Πώς θα χαρακτήριζες το θυμό σου σε χρώμα;

3. Κάποια αίσθηση στο σώμα;

4. Τι σχήμα θα είχε;

5. Θα χρησιμοποιούσες κάποια μεταφορά για να τον περιγράψεις;

6. Τι διάρκεια θα είχε;

7. Ποιο τραγούδι ή κίνηση θα τον αντιπροσώπευε;

Συμπέρασμα

Οι απαντήσεις που έδωσες παραπάνω, μπορούν να σχετιστούν με το θυμό σου. Να τον εξηγήσουν. Και να σου πουν: Μα αν για παράδειγμα νιώθω συνεχώς κόκκινος και τσιτωμένος, λογικό δεν είναι να νιώθω θυμό;

Μη ξεχνάς ότι είναι ένα συναίσθημα. Και όπως κάθε συναίσθημα έχει αρχή, μέση και τέλος. Ο τρόπος που τον αντιμετωπίζεις το καθιστά “καλό” ή “κακό” και όχι το ίδιο το συναίσθημα που είναι σαν καιρός.

Αν θέλεις να κρατήσεις κάτι από το παραπάνω κείμενο, είναι αυτό: Για να έρθει η ειρήνη έξω μας, χρειάζεται να έρθει από μέσα μας. Ο διαλογισμός, η άσκηση, η υγιής έκφραση (όπως πχ η συγγραφή ή η ποίηση χωρίς προσβολές) και το να είσαι ήρεμος και ευγενικός με τους άλλους σίγουρα μπορούν να βοηθήσουν αρκετά στο να μη νιώθεις τόσο θυμό.

Και αν ποτέ νιώσεις; Που θα το νιώσεις.. Πάρε μια βαθιά ανάσα, μέτρα ως το 10 πριν αντιδράσεις και γίνε proactive. Δηλαδή προσπάθησε να μη πληγώσεις τους άλλους, μα μήτε τον εαυτό σου...